Cyberprzemoc

, , Możliwość komentowania Cyberprzemoc została wyłączona

Cyberprzemoc (ang. cyberbullying) to jest przemoc z wykorzystaniem nowych technologii np. komputera, internetu czy telefonu. Do takich działań przykładowych zalicza się m.in. wyzywanie, straszenie, poniżanie kogoś znajomego lub nie w Internecie lub przy użyciu telefonu, smartfonu, robienie komuś zdjęć lub jakiś filmów bez jego zgody, oraz przedewszystkim ich publikowanie i rozsyłanie lub podszywanie się pod kogoś w sieci. Cyberprzemoc może spotkać wszystkich użytkowników Internetu, bez różnicy wieku czy poziomu umiejętności posługiwania się komputerem. Sprawcy cyberprzemocy mają pewność lub wrażenie że są anonimowi i nic im nie grozi, co może zachęcać ich do działania bez wyrzutów sumienia.
Akty cyberprzemocy mogą na pozór wyglądać niewinnie, potrafią jednak wyrządzać bardzo wielką krzywdę. Chociaż z perspektywy osoby dorosłej przynajmniej część działań tego typu jest co najwyżej irytująca, dla dziecka mogą być one osobistą tragedią. Wrzucony do sieci film dokumentujący np. niezdarne zachowanie dziecka, opatrzony komentarzami nieznajomych osób, eskalacja złośliwości wobec prób obrony, obawa, że wszyscy znajomi dziecka już film widzieli, nieudane próby usunięcia go z sieci, świadomość, że film jest oglądany przez kolejne osoby – wszystko to może rodzić u dziecka negatywne emocje, głęboką frustrację, poczucie bezradności, a w skrajnych przypadkach prowadzić nawet do prób samobójczych.

foto

Wyróżniającą cechą cyberprzemocy, wyróżniającą ją od przemocy tradycyjnej, jest jej ciągłość trwania. Cyberprzemoc nie kończy się wraz z wyłączeniem komputera, przenosi się na szkolne życie dziecka. Dziecko w takiej sytuacji żyje w nieustannym poczuciu zagrożenia – obawia się następnych ataków lub reakcji kolejnych osób, które są świadkami jego upokorzenia. Często również czuje się osamotnione.

W przypadku, kiedy nasze dziecko padnie ofiarą cyberprzemocy, ważne jest udzielenie mu wsparcia psychologicznego, a równocześnie – zadbanie np. o zablokowanie ośmieszających publikacji lub krzywdzących materiałów (w tym celu należy skontaktować się z administratorem serwisu, w którym zostały opublikowane). Wcześniej jednak należy zabezpieczyć dowody – mogą to być, w zależności od sytuacji: zrzuty ekranu, SMS-y z pogróżkami, zapis rozmów z komunikatorów internetowych lub czatowych, obraźliwe maile. Mogą one pomóc w zidentyfikowaniu sprawcy. Jeśli doszło do przestępstwa, należy o sprawie poinformować policję. Podobnie należy postąpić, jeśli sprawca pozostaje nieznany, policja może uzyskać dostęp do billingów telefonicznych lub logów z serwera administratora serwisu pozwalające na zidentyfikowanie go.

Należy mieć na uwadze, że cyberprzemoc to nie tylko ofiary, ale również sprawcy, którymi bardzo często są właśnie młodzi internauci. Niezwykle ważna jest więc świadomość możliwych konsekwencji – również prawnych – takich działań oraz podkreślanie wagi poszanowania nie tylko własnej, ale i cudzej prywatności.